မဒ္ဒီ racconta

မဒ္ဒီ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ (မဒ္ဒီ မင်းသမီး၏ အကြောင်း)

ဒသရာဇ်မင်းကြီး၏ တိုင်းနိုင်ငံတော်ကြီးကား သာယာဝပြော၊ ပြည်သူပြည်သားတို့ကား အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်လျက် ရှိကုန်၏။ ထိုမင်းကြီး၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးကား မဒ္ဒီအမည်ရှိသော မင်းသမီးဖြစ်၏။ မဒ္ဒီမင်းသမီးကား ရုပ်ရည်အဆင်းနှင့် ပြည့်စုံရုံသာမက၊ စိတ်နေသဘောထား ကလည်း သိမ်မွေ့နူးညံ့၊ ကြင်နာတတ်မြတ်၏။ မင်းကြီးနှင့် မင်းသမီးတို့ကား အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြလျက်၊ တစ်ပါးနှင့်တစ်ပါး မခွဲမခွာ နေထိုင်ကြကုန်၏။

တစ်နေ့သ၌ကား မင်းကြီးသည် နန်းတော်အတွင်း၌ ပျင်းရိတော်မူရင်း၊ နန်းတော်ပြင်ပရှိ တောအုပ်အလှကို မြင်တော်မူ၏။ တောအုပ်ကား စိမ်းလန်းစိုပြေလျက်၊ ပန်းမာလ်အမျိုးမျိုးတို့လည်း ပွင့်အန်ဆဲး။ ငှက်တို့၏ သာယာသော အသံတို့ကား နားထောင်၍ မကုန်နိုင်။ မင်းကြီးကား ထိုတောအုပ်သို့ သွားရောက်၍ အပန်းဖြေလိုတော်မူ၏။

“အို မဒ္ဒီရယ်၊ ငါကား ယနေ့ နန်းတော်အတွင်း၌ အလွန်ပျင်းရိနေချေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုတောအုပ်သို့ သွားရောက်၍ အပန်းဖြေလိုပေ၏။”

မဒ္ဒီမင်းသမီးကား မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး အလိုရှိတော်မူသည့်အတိုင်း ပြုတော်မူပါ၊ သို့သော် အရှင်မင်းကြီး တစ်ပါးတည်း မကြွပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်မင်းသမီးလည်း အဖော်ပါတော်မူပါမည်။” ဟု လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးကား မဒ္ဒီမင်းသမီး၏ အလိုကို လိုက်လျက်၊ “ကောင်းပြီ၊ မဒ္ဒီ။ မင်းလည်း ပါခဲ့ဦး။ ငါတို့နှစ်ပါး အတူတကွ သွားကြမည်။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထို့နောက် မင်းကြီးနှင့် မဒ္ဒီမင်းသမီးတို့ကား ပရိသတ်အနည်းငယ်နှင့် အတူတကွ တောအုပ်သို့ ကြွတော်မူ၏။ တောအုပ်သို့ ရောက်တော်မူလျှင်၊ အလွန်သာယာသော နေရာတစ်ခု၌ ခေတ္တရပ်နားတော်မူ၏။ ထိုနေရာကား စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကြီး၏ အလယ်၌ တည်ရှိ၏။

မဒ္ဒီမင်းသမီးကား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းမာလ်တို့ကို ကြည့်ရှု၍ အလွန်နှစ်ခြိုက်တော်မူ၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဤအရပ်ကား အလွန်သာယာလှ၏။ ကျွန်ုပ်မင်းသမီးလည်း ဤနေရာ၌ အနားယူလိုပေ၏။” ဟု လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးကား သဘောတူတော်မူ၏။ ထို့နောက် မဒ္ဒီမင်းသမီးကား မြက်ခင်းပြင်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၏။ မင်းကြီးကား မဒ္ဒီမင်းသမီး၏ အနီးအနား၌ လျှောက်သွား၍ တောအုပ်၏ အလှကို မြင်တော်မူ၏။

ထိုစဉ်အခါကား ဆောင်းခါးနွေဦးကာလ ဖြစ်၏။ တောအုပ်ကား ပွင့်အန်ဆဲးသော ပန်းမာလ်တို့ကြောင့် အလွန်မွှေးကြိုင်လျက် ရှိ၏။ ငှက်တို့၏ သာယာသော အသံတို့ကား နားထောင်၍ မကုန်နိုင်။

မဒ္ဒီမင်းသမီးကား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလှကို ကြည့်ရှုလျက်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဤတောအုပ်ကား တကယ်ပင် လှပ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်မင်းသမီးကား အနည်းငယ် ရေဆာနေချေ၏။ အရှင်မင်းကြီး အနည်းငယ် သောက်ရေကို ရှာတော်မူပါဦး။” ဟု လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးကား “ကောင်းပြီ၊ မဒ္ဒီ။ ငါကား အနီးအနား၌ ရေကို ရှာဖွေမည်။ မင်းဤနေရာ၌ ပင် စောင့်နေဦး။” ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊ ရေကို ရှာဖွေရန် ထွက်တော်မူ၏။

မင်းကြီးကား ရေကို ရှာဖွေရင်း တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းသို့ ရောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါကား အလွန်ထူထပ်သော သစ်ပင်တောကြီး၏ အလယ်၌ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့တော်မူ၏။ ထိုသစ်ပင်ကြီးကား ပေပေါင်းများစွာ မြင့်မားလျက်၊ အကိုင်းအခက်တို့ကား ကောင်းကင်သို့ တိုင်လျက် ရှိ၏။

မင်းကြီးကား ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အောက်၌ ခေတ္တနားတော်မူ၏။ ထိုအခါကား အလွန်အမင်း ငြီးငွေ့တော်မူ၏။ မင်းကြီးကား ရေကို မေ့လျော့၍ အိပ်ပျော်တော်မူ၏။

တစ်ဖက်တစ်ချက်မှကား မဒ္ဒီမင်းသမီးကား ရေကို မရရှိသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်တော်မူ၏။ မင်းကြီးကား လည်း ကြာမြင့်စွာ မပြန်လာချေ။ ထို့ကြောင့် မဒ္ဒီမင်းသမီးကား ရေကို ရှာဖွေရန် ထွက်တော်မူ၏။

မဒ္ဒီမင်းသမီးကား မင်းကြီးကို ရှာဖွေရင်း တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းသို့ ရောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါကား အလွန်ထူထပ်သော သစ်ပင်တောကြီး၏ အလယ်၌ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့တော်မူ၏။ သစ်ပင်ကြီး၏ အောက်၌ကား မင်းကြီးသည် အိပ်ပျော်လျက် ရှိ၏။

မဒ္ဒီမင်းသမီးကား မင်းကြီးကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သို့သော် မင်းကြီးကို မနှိုးဆော်ရသေး။ မင်းကြီးကား အလွန်ပင် ပင်ပန်းဟန် ရှိ၏။

ထိုစဉ်အခါကား ဘုရားရှင်အလောင်းတော် သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားသည် အရိယာသူတော်ကောင်းတို့၏ အကျင့်ကို ကျင့်တော်မူလျက် ရှိ၏။ ဘုရားရှင်အလောင်းတော်သည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ပါး ဖြစ်တော်မူ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် တရားရှာဖွေရင်း ထိုတောအုပ်သို့ ရောက်တော်မူ၏။

ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် သစ်ပင်ကြီး၏ အောက်၌ အိပ်ပျော်လျက် ရှိသော မင်းကြီးကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မဒ္ဒီမင်းသမီးကို မြင်တော်မူ၏။ မဒ္ဒီမင်းသမီးကား အလွန်ပင် ပင်ပန်းလျက် ရှိ၏။

ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် မဒ္ဒီမင်းသမီး၏ အနီးသို့ ကြွတော်မူ၏။ “အို မင်းသမီး၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤတောအုပ်၌ တစ်ပါးတည်း ရှိနေသနည်း။ သင်ကား အလွန်ပင် ပင်ပန်းလျက် ရှိ၏။” ဟု မေးတော်မူ၏။

မဒ္ဒီမင်းသမီးကား ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို မြင်တော်မူလျှင်၊ ရိုသေစွာ ရှိခိုး၏။ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်မင်းသမီးကား မင်းကြီး၏ အဖော်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်မင်းကြီးကား ရေကို ရှာဖွေရန် သွားတော်မူပြီးလျှင်၊ ဤအရပ်၌ အိပ်ပျော်လျက် ရှိပါသည်။ ကျွန်ုပ်မင်းသမီးကား ရေကို မရရှိသဖြင့် ရေကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာပါသည်။” ဟု လျှောက်ထား၏။

ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် “အို မင်းသမီး၊ မစိုးရိမ်လင့်။ ငါကား ရေကို ရှာဖွေပေးမည်။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထို့နောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကား ရေကို ရှာဖွေရန် ထွက်တော်မူ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကား မကြာမီ ရေအိုင်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့တော်မူ၏။ ရေအိုင်ကား သန့်ရှင်းကြည်လင်လျက် ရှိ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကား ရေကို ခပ်ယူ၍ မဒ္ဒီမင်းသမီးထံသို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူ၏။

မဒ္ဒီမင်းသမီးကား ရေကို ရရှိသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါထံမှ ရေကို ခံယူ၍ သောက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးကို နိုးဆော်တော်မူ၏။

မင်းကြီးကား နိုးတော်မူလျှင်၊ မဒ္ဒီမင်းသမီးကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို မြင်တော်မူ၏။ မင်းကြီးကား အလွန်အံ့ဩတော်မူ၏။

“အို မဒ္ဒီ၊ သင်ကား မည်သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာသနည်း။” ဟု မင်းကြီးက မေးတော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဤသူကား ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအရှင်မြတ် ဖြစ်ပါသည်။ အရှင်မြတ်ကား ကျွန်ုပ်မင်းသမီးကို ရေကို ရှာဖွေပေးတော်မူပါသည်။” ဟု မဒ္ဒီမင်းသမီးက လျှောက်ထား၏။

မင်းကြီးကား ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ရိုသေစွာ ရှိခိုးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါနှင့် အတူတကွ တရားကို နာယူတော်မူ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကား အလွန်တရားကို ဟောကြားတော်မူ၏။

မင်းကြီးနှင့် မဒ္ဒီမင်းသမီးတို့ကား ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ တရားကို နာယူတော်မူပြီးလျှင်၊ အလွန်အကျွံ သဒ္ဓါတရား ဖြစ်ပေါ်လာတော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးနှင့် မဒ္ဒီမင်းသမီးတို့ကား ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို ဆွမ်းဘောဇဉ်ဖြင့် လှူဒါန်းတော်မူ၏။

ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကား မင်းကြီးနှင့် မဒ္ဒီမင်းသမီးတို့အား ဆုံးမတော်မူပြီးလျှင်၊ ထွက်တော်မူ၏။

မင်းကြီးနှင့် မဒ္ဒီမင်းသမီးတို့ကား နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးနှင့် မဒ္ဒီမင်းသမီးတို့ကား အလွန်တရားကို အားထုတ်ကြကုန်၏။

ဩဝါဒ

“အလှူတကာ့ထက် တရားဓမ္မကို လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းကား အမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။”

ဘဝသမ္ဘာရ (ပါရမီ)

“သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ ပညာ၊ ဝေယျာဝစ္စ၊ ခန္တီ စသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုလုပ်ခြင်း။”